бяліць

тлумачэнне слова:

  бяліць, бялю, беліш, баліць; незакончанае трыванне, што.
    1. Рабіць белым, пакрываючы што-н. вапнай, мелам і пад. Бяліць столь. // Засыпаць, пакрываць што-н. (снегам, туманам). Мусіць, каб не снег, навокал была б густая чарната, але снег адганяў цемру, бяліў усё. Мележ. На Нарач кладуцца сівыя туманы І беляць чупрыны курчавыя соснаў. Хведаровіч.
    2. Дасягаць белізны чаго-н. шляхам спецыяльнай апрацоўкі. Бяліць кужаль. ▪ Палотны беляць на росах чыстых І ясным сонцам абаграваюць, Пад песні ціхія урачыста Дзяўчаты шоўкам іх вышываюць. Панчанка.
    3. Знімаць шкуру з забітай жывёліны, кару са ствала дрэва.



 

Русско-белорусский словарь «Скарнік» | слов в базе: 107141

     А Б В Г Д Е Ё Ж З И Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Щ Э Ю Я

Белорусско-русский словарь «Скарнік» | слов в базе: 112462

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы | слоў у базе: 96698

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я


el-skrynka: lit.serge2@gmail.com


twitter.com/skarnikby твітніца

Аднавокую дзяўчынку больш не цікавіць, хто жыве ў шпакоўні...