злупіць

тлумачэнне слова:

  злупіць, злуплю, злупіш, злупіць; закончанае трыванне, што.
    размоўнае слова
    1. Зняць, садраць верхні слой чаго-н. Злупіць кару з дрэва. ▪ Цыганаваты Шот валачэ на сабе злубянелую шкуру, якую злупіў са здохлага каня. Шкраба.
    2. Рэзкім рухам зняць што-н. надзетае. Сцяпан злупіў боты і кінуўся ў стаў. Чарнышэвіч. Прыбраўся Кудлаты ў боты, у сярмягу; кашулю ўздзеў, што злупіў у Міколы. Танк.
    3. пераноснае значэнне Узяць за што-н. празмерна вялікую суму. Пан хваліць лес, хоча даражэй з купца злупіць, а купец усё падтаквае яму ды адводзіць далей. Якімовіч.
    4. Жорстка, моцна набіць каго-н. Старшына, замест нас бараніць, Выгадней знаходзіць — брата злупіць. «Полымя».
    •••
    Злупіць скуру (дзве, тры скуры) — жорстка пакараць за што-н. Пабаяўся [Яська] ні з чым вяртацца ў двор: аканом скуру злупіць. С. Александровіч.
    Злупіць шкуру, (дзве шнуры, сем шнур) — абабраць каго-н., узяць лішняе пры разліку. [Максім:] Ды што вы, .. хочаце з мяне ўжо дзве [ш]куры злупіць: каб я і штраф заплаціў і яшчэ за штэмпель грошы аддаў. Козел.



 

Русско-белорусский словарь «Скарнік» | слов в базе: 107141

     А Б В Г Д Е Ё Ж З И Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Щ Э Ю Я

Белорусско-русский словарь «Скарнік» | слов в базе: 112462

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы | слоў у базе: 96698

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я


el-skrynka: lit.serge2@gmail.com    оцифровка видеокассет


twitter.com/skarnikby твітніца

Чорны кот, які перабягае вам дарогу, азначае, што жывёліна кудысьці спяшаецца. Не ўскладняйце...