мурза

тлумачэнне слова:

  му́рза, -ы, ДМ -у, творны склон -ам, мужчынскі род; ДМ -е, творны склон -ай (-аю), жаночы род
    размоўнае слова Неахайны або мурзаты чалавек. — Хадзем памыю хоць, мурза ты, — усміхнулася маці сыну. Арабей. Хлопцы на хаду скідалі камбінезоны і неяк адразу ператвараліся з нязграбных мурзаў у франтаватых маладых людзей. Асіпенка.
  мурза́, -ы́, мужчынскі род
    Тытул татарскай феадальнай знаці ў 15 ст. // Асоба, якая носіць такі тытул.
      [Ад перс. mīrza.]



 

Русско-белорусский словарь «Скарнік» | слов в базе: 107141

     А Б В Г Д Е Ё Ж З И Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Щ Э Ю Я

Белорусско-русский словарь «Скарнік» | слов в базе: 112462

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы | слоў у базе: 96698

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я


el-skrynka: lit.serge2@gmail.com    оцифровка видеокассет


twitter.com/skarnikby твітніца

— Для чаго вам парасон? — А раптам дождж. — Я ўпершыню бачу чалавека, які баіцца дажджу ў памяшканні. — А я і не баюся. У мяне ж парасон.