пабрыкаць

тлумачэнне слова:

  пабры́каць, -аю, -аеш, -ае; закончанае трыванне
    Брыкаць некаторы час. Наша справа, як у таго цяляці: пахадзіў па муражку, паласаваўся траўкай, пабрыкаў па волі і ў пуню... спачываць... Сіўцоў.
  пабрыка́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; закончанае трыванне, каго.
    Убрыкнуць, перабрыкаць усіх, многіх. Жарабец пабрыкаў увесь статак.



 

Русско-белорусский словарь «Скарнік» | слов в базе: 107141

     А Б В Г Д Е Ё Ж З И Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Щ Э Ю Я

Белорусско-русский словарь «Скарнік» | слов в базе: 112462

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы | слоў у базе: 96698

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я


el-skrynka: lit.serge2@gmail.com


twitter.com/skarnikby твітніца

— Эх, ізноў хочацца ў Лондан. — Вы бывалі ў Лондане? — Ды не, проста ўчора хацеў.