чокаць

тлумачэнне слова:

  чокаць1, -аю, -аеш, -ае; незакончанае трыванне
    размоўнае слова
    1. Утвараць рэзкія, адрывістыя гукі пры ўдары аб што-н. шкляное, металічнае, пры хадзьбе па бруку і пад. Чуваць, як чокаюць абцасы, Нібы ходзікі, І танга плаўнае кранае слых. Чарняўскі. На яліне крывой дзяцел стукаў яму. Па суку дзюбай цвёрдаю чокаў: — Падымайся, салдат! Не ўцякаеш чаму? Бялевіч.
    2. Абзывацца гукамі, падобнымі на «чок-чок» (пра некаторых птушак і жывёл). Чокае вавёрка на суку.
  чокаць2, -аю, -аеш, -ае; незакончанае трыванне
    спецыяльны тэрмін Вымаўляць гук «ч» на месцы гука «ц».



 

Русско-белорусский словарь «Скарнік» | слов в базе: 107141

     А Б В Г Д Е Ё Ж З И Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Щ Э Ю Я

Белорусско-русский словарь «Скарнік» | слов в базе: 112462

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы | слоў у базе: 96698

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я


el-skrynka: lit.serge2@gmail.com


twitter.com/skarnikby твітніца

— Вы праводзіце люстрацыю і даяце ўладу маладым — яны ж нічога не ўмеюць! — Лепш 5 гадоў памылак, чым 50 гадоў сабатажу (Вацлаў Гавэл).