шчака

тлумачэнне слова:

  шчака, -і, ДМ шчацэ; множны лік шчокі, шчок; жаночы род
    1. Частка твару ад скулы да ніжняй сківіцы.
    2. спецыяльны тэрмін Бакавая плоская частка паверхні чаго-н. (апарата, механізма, прадмета і пад.). Шчака сякеры. ▪ У печы, збоку за шчакой, стаяў маленькі гаршчэчак. Пташнікаў.
    3. звычайна множны лік (шчокі, шчок). Высокія крутыя скалістыя берагі ракі; высокія схілы цясніны. Рака тут заціснута ў абрывістых берагах-«шчоках». Гавеман.
    •••
    Уплятаць за абедзве шчакі глядзі уплятаць.



 

Русско-белорусский словарь «Скарнік» | слов в базе: 107141

     А Б В Г Д Е Ё Ж З И Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Щ Э Ю Я

Белорусско-русский словарь «Скарнік» | слов в базе: 112462

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы | слоў у базе: 96698

     А Б В Г Д Е Ё Ж З І Й К Л М Н О П Р С Т У Ф Х Ц Ч Ш Э Ю Я


el-skrynka: lit.serge2@gmail.com    оцифровка видеокассет


twitter.com/skarnikby твітніца

— Цяжка нам, яўрэям, усё ў гэтым жыцці даецца... — Цяжка, затое ўсё.